Waarom ik Aktar heb gemaakt

Een teamgenoot heeft het log van de crash van vannacht nodig. Het is 300 MB. Te groot voor e-mail, en in Slack raakt het over een paar maanden kwijt. Dus gaat het naar een clouddrive: uploaden, de deelinstellingen openen, kiezen wie het mag zien, de link kopiëren, versturen.

Vijf minuten later:

Ik ben software engineer, en ik deed elke week wel een variant hiervan. Logs, builds, schermopnames, een databasedump voor een collega, een pdf voor een klant, een screenshot voor een bugmelding.

Het frustrerende: al die tijd betaalde ik voor mijn eigen Cloudflare R2-bucket. Maar om er een bestand in te krijgen, moest ik inloggen op het Cloudflare-dashboard, doorklikken naar de bucket, uploaden en dan de openbare link met de hand in elkaar puzzelen. Dus greep ik steeds naar tools die de server van iemand anders, en meestal een abonnement, tussen mij en mijn eigen bestanden zetten.

Dus bouwde ik Aktar. Sleep een bestand naar het menubalksymbool, of druk in welke app dan ook op één toetscombinatie, en het gaat rechtstreeks naar je eigen S3-compatibele opslag. Een seconde later staat de link op je klembord, als gewone URL, Markdown of HTML. Geen accounts, geen toestemmingsvensters, geen server van iemand anders ertussen.

Elk bestand werkt: een log, een build, een video, een stuk of twaalf screenshots tegelijk. En is een bucket privé, dan maakt Aktar een tijdelijke link die vanzelf verloopt.